Zachodnia Ukraina od samego początku przebywania jej w składzie ZSRR była uważana przez Rosjan i komunistów za „piątą kolumnę” Zachodu, którą należy za wszelką cenę zmarginalizować i pogrążyć gospodarczo.

W powszechnej opinii przyjęło się uważać Wiktora Janukowycza za rusyfikatora, którego jednym z głównych celów jest wprowadzenie języka rosyjskiego jako drugiego państwowego. Rzeczywistość jest jednak o wiele bardziej złożona. Choć to może zabrzmi niewiarygodnie, mimo wielu przejawów prorosyjskiej retoryki Janukowycz wykonał też wiele konkretnych gestów, umacniających status języka ukraińskiego na Ukrainie.

W powszechnej opinii, wraz z wyborem Wiktora Janukowycza na prezydenta, Ukraina realizuje politykę zbliżenia z Rosją i odcina się od prozachodnich aspiracji „pomarańczowej” ekipy. Ten pogląd jest jednak dość uproszczony i nie uwzględnia faktu, iż polityka zagraniczna Ukrainy w okresie od zdobycia przez ten kraj niepodległości w 1991 roku nigdy nie dawała się określić jednoznacznie jako „proeuropejska” albo „prorosyjska”.

Mówi się, że teraz jeśli ktoś o coś walczy, to tylko o dobra materialne. Łewko Łukjanenko całym swoim życiem temu stwierdzeniu zaprzecza. Więzień własnego światopoglądu, więzień sumienia, po raz pierwszy został skazany „za antyradziecką propagandę” w 1961 roku na karę śmierci, trzy miesiące przeżył w celi śmierci. A jego winą było to, że bronił konstytucyjnego prawa Ukrainy na suwerenność.